Ayarlanabilir Çelik Destek Boruları: Uzatma Aralığı, Minimum Örtüşme ve Taban Plakası Bir Döşemeyi Ayakta Tutmada Belirleyicidir

> Kısaca > - Ayarlanabilir ayak bir yük yolidir, bir uzunluk değil. > - Çalışma kapasitesi uzatmaya ve taban plakasına bağlıdır. > - Spesifikasyon, derecelendirmenin hangi konfigürasyona uygulandığını belirtmelidir.

Bir döşeme kalıbı destek sistemi (falsework), bir dizi destek borusu (prop) olarak temin edilir ve bu miktar, basit bir bölme işlemiyle elde edilir: döşemenin alt yüzey alanı (soffit area), tek bir destek borusunun taşıma alanına bölünür. Bu bölme işlemi, çoğu destek paketinin başarısız olduğu noktadır; çünkü her bir destek borusunu özdeş kabul eder, oysa aslında bir destek borusu üç ayrı bileşenden oluşur ve bu bileşenler oldukça farklı yükleri taşır. Ayarlanabilir çelik bir destek borusu, dış tüp, iç tüp ve bu ikisinin örtüşme kısmını sabitleyen kilitleme cihazından oluşur. Dış tüp basınç ve burkulma yüklerini taşırken, iç tüp basınç yüküne ek olarak döşeme kenarının dışa doğru itmesinden kaynaklanan eğilme yükünü de taşır. Kilitleme cihazı ise iç tüpün dışarı kaymaya çalıştığı kuvveti taşır. Sadece dış tüpe dayalı satın alma yaparsanız, satın aldığınız şey sadece bir boru uzunluğundan ibarettir.

Bu nedenle bu makale, destek borusunu sayılabilir bir aksesuar değil, tam olarak tanımlanmış bir yapısal bileşen olarak ele alır. Uzatma aralığı (extension range), destek borusunun en kısa ve en uzun ayarları arasındaki mesafedir ve uzun uçtaki izin verilen taşıma kapasitesi her zaman en düşük değerdir. Minimum örtüşme (minimum overlap), pim takılı iken iki tüp arasındaki kalan temas uzunluğudur ve üretici tarafından aslında bu değer sertifikalanır. Taban plakası (base plate), tüm montajın tabanında kaymasını veya zemine batmasını engelleyen bileşendir. Bu üç parametreyi doğru belirlerseniz, destek borusu kalıp destek sistemi tasarımınızda bilinen bir büyüklük haline gelir; yanlış belirlerseniz, ilk gün ayarladığınız alt yüzey yüksekliği (soffit height), beton dökümü sırasında gerçek alt yüzey yüksekliğiniz olmaz.

Özetle: Bir destek borusu, birlikte hareket etmesi gereken üç sayı ile tanımlanır: uzatma aralığı, minimum örtüşme ve taban plakası yapısı. Fiyat başına destek borusu maliyetinden çok daha önemli olan, taşıma sınıfıdır (load class); çünkü tam uzatmada kullanılan ucuz bir destek borusu, aynı zamanda sahada en ucuz ve en tehlikeli nesnedir. Bir destek borusu partisi, teslim noktasında kusur oranı üzerinden denetlenir; çünkü büyük bir partide tek değerli ürünler ya çoğunlukla işe yarar ya da çoğunlukla işe yaramaz.

Bu üç bileşen yük altında oldukça farklı davranış gösterir ve aralarındaki işlevsel ayrışma, kullanım sırasında sonrasında ortaya çıkan sorunların büyük bölümünü açıklar:

Uzatma aralığı, destek elemanının en kısa ve en uzun ayarları arasında kapsadığı mesafedir. Minimum üst üste gelme, iki boru arasındaki, pim takıldığında kalan temas uzunluğudur. Taban plakası, tüm montajın tabanında kaymasını veya delinmesini engelleyen bileşendir.

1. Neden bir destek borusu tek bir uzunluk değil, üç ayrı bileşendir?

En yaygın teknik belirtim hatası, destek borusunu tek bir teleskopik uzunluk olarak değerlendirmektir; bunun önemi, üç bileşenin oldukça farklı şekillerde başarısız olmasıdır. Aslında bu hiç de tek bir uzunluk değildir: biri büyük çaplı dış tüp, diğeri küçük çaplı ve içine kayan iç tüp, üçüncüsü ise iç tüpün dış tüp içindeki konumunu sabitleyen kilitleme cihazından oluşur. Bu üç bileşenin her birinin kendine özgü bir başarısızlık modu vardır ve hepsi aynı anda başarısız olmaz.

Dış tüp elastik burkulma ile başarısız olur ve etkili boyu kesitin izin verilen değerini aştığında burkulur. Bu nedenle destek borusu dış tüpleri, iç tüplerden daha kalın cidarlıdır; halbuki iç tüp daha yüksek basınç gerilmesini taşır. İç tüp, aslında eğilme ile başarısız olan bileşendir. Dış tüpün alt ucundan başlık plakasına kadar açığa çıkan uzunluğu taşır ve burada döşeme kenarından veya pompa hortumundan gelen yanal yük etki eder. Maksimum uzatmaya getirilen bir destek borusu, aynı anda hem en kötü burkulma boyuna hem de en kötü eğilme boyuna sahip olur; bu nedenle herhangi bir destek borusunun taşıma kapasitesi uzatıldıkça düşer.

Kilitleme cihazı bu üç bileşenden üçüncüsüdür ve aynı zamanda tüm belgelendirme işlemlerini tetikleyen bileşendir. Maksimum uzatmaya getirilen ve ardından pimi kaybeden bir destek borusu, azaltılmış kapasiteye sahip bir destek borusu değil, döşemenin üzerinde yük taşıdığı sırada ani ve tamamen kapasite kaybı yaşar; bu nedenle kilitleme geometrisi, bir destek borusunun titreşimli beton dökümüne uygun olup olmadığını ya da yalnızca statik bir alt yüzey için sınırlı kalıp kalacağını belirler.

2. Taşıma sınıfı (load class), teknik belirtimdir; fiyat başına destek borusu maliyeti değil.

Bir destek borusu taşıma kapasitesi işaretiyle teslim edilir ve bu işaret, genellikle teslimatın en güvenilmez parçasıdır. Alıcıya gereken, belirli bir düzenleme için verilen maksimum rakam değil, işin gerçekten kullandığı uzatmada test edilmiş sistem kapasitesidir.

Avrupa uygulaması bu durumu EN 13163 standardı ile ele alır; bu standart, inşaat geçici yapılarında kullanılan ayarlanabilir çelik destek borularını test eder ve sınıflara ayırır. Avrupa dışındaki bölgelerde geçici yapı yükleri için referans noktası OSHA iskele standardı 1926.451’dir. Ek A’sı, geçici destek sistemi kurulumu sırasında yetkili kişi tarafından uygulanacak taşıma sınıflarını belirtir. Sınıflandırma en hafif görevden en ağır görevine doğru ilerler ve her sınıf, belirtilen uzatma aralığına göre izin verilen çalışma yükünü bağlar. Bu ticari açıdan önemlidir çünkü kapasiteyi, bir bileşen hakkında pazarlama iddiası değil, sertifikalı ürünün bir özelliği haline getirir. Amerika Birleşik Devletleri’nde eşdeğer disiplin, OSHA 29 CFR 1926.703’teki geçici yapı hükümlerinden gelir; bu hüküm, kalıp ve destek sistemini, kabul edilemez deformasyon olmadan yükleri taşıyabilen bir yük taşıma yapısı olarak değerlendirir.

Bir satın alma mühendisi için tüm bunların pratik çevirisi oldukça basittir. Satın alma siparişinde sınıfı adlandırın, test standardını adlandırın ve sonra taşıma kapasitesi değerini alt yüzey yüksekliğinin gerçekten gerektirdiği uzatmada okuyun. X sınıfı olarak belirtildiği halde her sınıfın fiyatı eşitmiş gibi fiyatlandırılan bir destek borusu, daha hafif görev sınıfına ait ürün olarak teslim edilir; ve taşıma sınıfı işareti taşıyan daha hafif görev sınıfı ürünü, yine de sadece daha hafif görev sınıfı ürünüdür. Bu, sabit bağlantı elemanları satın alma belirtimi ilkesinin bir şerit destek bileşeni için tam olarak aynen geçerli olduğu durumlardan biridir: belirtim değeri adlandırmalı ve bu değer teslimatta bağımsız olarak kontrol edilebilir olmalıdır.

3. Minimum örtüşme, aslında taşıma kapasitesini belirleyen rakamdır.

Bu üç rakamdan hangisi taşıma kapasitesini gerçekten belirler? Cevap minimum örtüşmedir ve aynı zamanda satın alma siparişinde en sık tamamen atlanan rakamdır. Minimum örtüşme, kilitleme cihazı devredeyken iç tüpün dış tüpün içine kalan kısmı demektir. Bu ayarlamada iki tüp tek bir yapısal eleman gibi davranır ve montaj, belirtilen taşıma yükünü taşır. Bu ayarın altına inildiğinde montaj, bir pimle tutulan iki tüp gibi davranır ve taşıma kapasitesi iç tüpün eğilmesine ve pim deliğindeki taşıma gerilmesine bağlı olur.

Bu durum, alan üzerinden destek boruları sayan alıcıları şaşırtan pratik bir kural doğurur. Gerekli destek borusu sayısı, nominal taşıma alanına değil, çalışma uzatmasındaki taşıma alanına göre belirlenir. 3,5 m’lik bir alt yüzey yüksekliğinde 3,4 m’ye uzatılması gereken bir destek borusu, minimum örtüşme göz önünde bulundurulduğunda yalnızca 2,6 m’lik bir çalışma aralığına sahip olabilir. Tam olarak bu 2,6 m’de destek borusu sayılmalıdır. Eğer alt yüzey yüksekliği tamamen çalışma aralığını aşıyorsa çözüm, daha uzun bir destek borusu değil; bir post-shore (sonradan yerleştirilen destek) ya da tamamen farklı bir kalıp destek sistemi olmalıdır; ve bu kararın verildiği yer, döşeme kalıbı destek boruları ve kirişleri yerleşim yaklaşımıdır.

Nominal ulaşım mesafesi ile kullanılabilir çalışma aralığı arasındaki fark açıkça yazılmalıdır; çünkü bu, tedarikçi tarafından teklifte asla belirtilmeyen tam da o rakamdır:

Toplam ulaşım mesafesi belirten bir tedarikçi, tasarımı karşılamak için en kolay üretilebilen ancak en az kullanışlı rakamı teklif eder; çünkü yalnızca üçüncü satır, geçici yapı tasarımcısının yapısal hesaplamaya güvenle dahil edebileceği bir rakamdır.

Pim deliği konumu da bu yönetici rakamın bir parçasıdır ve genellikle tamamen göz ardı edilen detaydır. Destek boruları, iç tüp boyunca aşağı doğru sıralanmış bir dizi pim deliğiyle yaygın olarak temin edilir ve bu delikler birbirleriyle değiştirilemez. Bazıları kaba ayar verirken bazıları ince ayar verir. Bunların hepsi, destek borusunun her uzatma seviyesinde dış tüpün içine yerleşmez. Pim delikleri, tam uzatmaya ulaşmadan biten bir destek borusunun kullanışlı aralığı, basılı aralığından daha kısadır ve bu fark, beklenmedik eksiklikle teslim edilen bir destek borusu partisine neden olan sık görülen bir durumdur.

Fotoğraf, tüm teknik belirtimin anahtar özelliğini gösterir: açığa çıkmış iç tüp boyunca görülebilen pim delikleri dizisidir. Bu deliklerin aralığı ve en üstteki kullanışlı deliğin dış tüpün üst kenarına göre konumu, minimum örtüşmeyi doğrudan görünür kılar ve bir alıcı bu ölçümü sahada saniyeler içinde doğrulayabilir; bu nedenle bu kontrol, genel talimat değil, adlandırılmış bir kontrol olarak teslimat denetim formuna yerleştirilmelidir.

Norm dayanağı: EN 13163

4. Taban plakası hem dikey hem de yatay yükü taşır.

Bir destek borusu, temel zemine iki tamamen ayrı yük aktarır ve taban plakası her ikisini aynı anda karşılamalıdır. Dikey yük oldukça açık olup: beton, kalıp destek kirişleri, kalıp ve sabitleme ekibi yüklerinin toplamıdır; plaka bu toplam ağırlığı, temel zeminin taşıyabileceği taşıma basıncını aşmamak için yeterli alana yayarak dağıtır.

Yatay yük ise taban plakalarının en sık yetersiz belirtildiği noktadır; çünkü bir döşeme alt yüzeyi izole bir şekilde durmaz. Üç ayrı eylem bu kalıp destek sistemini yanal olarak iter ve bunların hiçbiri isteğe bağlı değildir. Döşeme kenarı, alt yüzeyi dışa doğru hareket ettirmeye çalışan bir yanal basınç uygular. Kalıp destek sistemi, biri braketi eklemek suretiyle sağlamlaştırılmadıkça, bir brakeli çerçeve değildir. Beton dökümü işlemi ise statik hesaplamada hiç yer almayan bir yatay bileşen üretir. Bu yatay yük talebine karşı tepki, destek borusunun tabanında geliştirilmelidir. Yeterli taşıma alanı olan ancak kayma direnci geometrisi olmayan bir taban plakası, üst kısmı sabit kalırken alt kısmının kaymasına izin verir; bu da iç tüpü onaylanmamış bir şekilde bükerek eğilme oluşturur. İyi bir kayma direnci çıkıntısı (shear key) olan ancak küçük ayak izi (footprint) olan bir plaka, yumuşak zeminde batmaya başlar, bölgenin eğilmesine neden olur ve etkin alt yüzey yüksekliğini değiştirir.

Satın alma işlemi bu nedenle plakayı tek bir parça değil, dört ayrı özellik olarak belirtmelidir ve bu dört özellik de açıkça ifade edilmelidir. Plaka çapı, dikey yük altında taşıma alanını belirlerken, plaka kalınlığı eğilme momenti altında rijitliğini belirler. Sabitleme deliklerinin sayısı ve aralığı, destek borusunun bir alt tahtaya (sole board) ya da bir pede sabitlenebilip sabitlenemeyeceğini belirler. Kayma direnci geometrisi ise, tabanda kaymadan yatay bir itme kuvvetine karşı direnç gösterip göstermediğini belirler. Bu aynı zamanda sabitleme donanımının kalıp destek sistemiyle kesiştiği noktadır. Plaka sabitleme delikleri ve kare taban plakası ve rondela düzeni farklı amaçlar için kullanılır; ancak genellikle tek bir pakette sipariş edilirler. Bunları bir araya toplayan bir alıcı, her iki iş için de yanlış delik desenine sahip bir plaka alır.

Bu bileşende dikkat edilmesi gerekenler genel değil, spesifiktir. Taşıma yüzeyi düz ve sürekli olmalı, yüzeyi kesintiye uğratan kaynak sıçramaları olmamalıdır; çünkü plakanın altındaki sıçrama kabarcığı, plakayı sallandırarak yükü tabanın bir kenarına yoğunlaştırır. Plaka ile tüp arasındaki kaynak, en az iki karşıt tarafta sürekli olmalıdır; çünkü tek bir tarafta yapılan dolgu kaynağı (fillet weld), plakayı eğilme momenti altında dönmeye bırakır. Ve sabitleme delikleri, tüp eksenine göre simetrik olmalıdır; çünkü asimetrik bir desen, kimse fark etmeden destek borusunun yük çizgisinden sapık şekilde monte edilmesine izin verir. Bu ayrıntıların hiçbirini belirtmek pahalı değildir ve hepsinin sahada doğrulanması da ucuzdur.

5. Pim ve cıvata mı, kama mı yoksa yuva mı? Her biri ne kadar dayanıklı?

Alıcı aslında hangi kilitleme tasarımı seçmelidir? Bu tamamen yanal yüke bağlıdır; montaj ekibinin tercihine değil. Üç yaygın tasarım, yeterince farklı başarısızlık biçimleri gösterdiğinden seçim, fiyat karşılaştırması değil, teknik belirtim kapsamında yapılmalıdır.

Pim ve cıvata tasarımı, iç tüpte karşılıklı deliğe bir pim geçirir ve dış tüpteki karşılık gelen delikten geçen bir cıvata ile sabitler. Bu sistem pozitiftir ve sürüklenmez; ancak deliklerin doğru şekilde eşleşmesine ve pimin kullanım sırasında gevşek olmamasına tamamen bağlıdır. Aşınmış bir pim deliği, bir destek borusunun denetimde reddedilmesinin yaygın nedenidir; ve aşınmış bir delik güvenli bir şekilde başarısız olmaz — küçük bir kaymaya izin verir ve bu da yük altında etkin yükseklikte ölçülebilir bir düşüşe neden olur.

Kama tasarımı, iki tüpü bir araya getiren ve sürtünme ile sıkıştıran kama şeklinde bir kilitleme parçası kullanır. İşletimi hızlıdır ve ayarı gerçekten hızlıdır; bu yüzden tekrar tekrar ayarlanan kalıp destek sistemlerinde popülerdir. Ancak yatay harekete karşı toleransı yoktur; yavaş yavaş dışarı kayar. Yatay yükle çalışan bir destek borusunda kama kilidi çözülür ve ayar hızı, sürdürülen yatay yük altında kullanılan bir destek borusu için tam da uygun olmamasının nedenidir.

Yuva tasarımı ise iç tüpü döndürerek dış tüpün iç thread’lerine oturtur. Bu üçü arasında en pozitif olanıdır ve dışarı kaymaz; ancak daha pahalıdır ve daha yavaş ayarlanır; bu nedenle yüksek çevrimli döşeme kalıbı destek sistemlerinde değil, kalıcı destek ve yeniden destekleme (re-shoring) sistemlerinde kullanılır.

Bir satın alma mühendisi için pratik kural, kilitleme seçiminin montaj ekibinin tercihine değil, yanal yüke göre yapılması gerektiğidir. Döşeme kenarının sürekli dışa doğru uyguladığı basınç altında çalışan bir destek borusu, pozitif bir kilitlemeye ihtiyaç duyar. Yanal yük taşımayan bir bölgenin ortasında bulunan bir destek borusu kama tipi olabilir. Beton dökümünden sonra söküldükten sonra yeniden destekleme amacıyla kullanılacak bir destek borusu ise yuva tipi olmalıdır; çünkü birkaç gün boyunca dikkatsizce bırakıldığında yerinde kalacaktır. Bu son noktadaki zamanlama sorusu, satın alma siparişiyle değil, sökme sırası ve ekibin çalışma saatleri programıyla ilgilidir.

Norm dayanağı: EN 12812

6. Teslimatta denetim: örneklemeye değil, kusur oranına göre yapılır.

Bir kalıp destek sistemi partisi nasıl denetlenmelidir? Bir kalıp destek sistemi partisi, tek değerli öğelerden oluşan büyük bir popülasyondur; bu nedenle değişmez bileşenlerin bir sevkiyatı değil, üretim partisi gibi davranır. Bir destek borusu ya doğru kilitleşir ya da kilitleşmez ve bir üretim partisi genellikle bu yönden tamamıyla iyi ya da tamamıyla kötüdür. Küçük bir birim sayısı örnekleme yapıp geri kalanını kabul etmek, bu dağıtım türü için tamamen yanlış bir denetim aracıdır.

Herhangi bir kalıp destek sistemi sevkiyatının teslimat denetimi iki ayrı geçişten oluşmalıdır. İlk geçiş, kamyonun indirdiği her destek borusunun görsel kontrolüdür; görünür kusurlar incelenir ve bu geçişte başarısız olan herhangi bir destek borusu, bekleme yığınına değil, reddedilene gider.

Görsel olarak reddedilen destek boruları için kusurların açıkça listelenmesi faydalıdır; çünkü ekipler ve denetçiler genellikle gözle karar verir ve bu boyuttaki bir kalıp destek sistemi partisinde yardımsız göz güvenilir değildir:

• Doğrusal olması gereken tüpte görülebilen bir eğrilik ya da kıvrım olan bükülmüş veya kıvrılmış dış tüp.
• Genellikle nakliye değil, düşürmeden kaynaklanan çukur veya ovalleşmiş alt bölüm.
• Yük altında iç tüpün kaymasına izin veren deforme olmuş veya uzamış pim deliği.
• Başlık plakasının kenarında ezilmiş ya da çatlamış hâli.
• Eksik, uyumsuz ya da değiştirilmiş pim ve cıvata seti.
• Sert çalışan ya da pimin delikten tam geçmeden kilitleşen bir kilitleme cihazı.
• Çatlak dolgu kaynağı veya deforme olmuş delik deseni olan taban plakası.
• Eksik, okunaksız ya da teslimat belgeleriyle tutarsız taşıma sınıfı damgası.

İkinci geçiş, sevkiyatın geri kalanının yüzde bazlı kontrolüdür ve amacı aslında belirtilen üç rakamı doğrulamaktır. Rastgele %10 alınır, yayılır ve uzatma aralığı damgasıyla karşılaştırılır; çalışma aralığı içindeki her iddia edilen konumda kilitlemenin gerçekleştiği doğrulanır; taşıma sınıfı damgasının varlığı ve okunaklılığı doğrulanır. İkinci geçişin amacı partiyi yeniden test etmek değil, sipariş edilen ürünün teslim edilmediği bir sevkiyatı tespit etmektir; bu da ilk geçişteki görsel denetimin ortaya çıkaramayacağı bir başarısızlıktır. Bu, teslimat denetimi ilkesinin bir kalıp destek sistemi bileşeni için uygulanmasıyla aynı mantığa dayanır ve aynı zamanda partinin daha sonra yapısal bir sorunla ilişkilendirilmesi durumunda kabul kaydınızı da korur.

7. Hesaplanmış örnek: 600 metrekarelik bir döşeme bölümü.

Taşıyıcı kirişlerin alt yüzeyinden 3,2 m yükseklikte, tek seferde dökülen, ahşap ikincil kirişlerden oluşan ve H20 birincil kirişlere oturan bir döşeme bölümü düşünün.

Miktar tahmini için ilk geçişte döşeme alanı, yaklaşık 0,36 metrekarelik nominal bir destek borusu taşıma alanına bölünür ve rahatça yuvarlatılmış 1.700 destek borusu sonucu elde edilir. Bu sayı, çok özel bir şekilde yanlıştır ve başarısızlığının biçimi, benzer işlerde tekrarlanan aynı hatayı tam olarak izlemek açısından değerlidir.

Burada gereken destek borusu, taşıyıcı kirişlerin alt yüzeyinden 3,2 m’lik bir alt yüzey yüksekliğini rahatça kapsayan bir uzatma aralığına sahiptir. Ancak minimum örtüşme göz önünde bulundurulduğunda ve başlık plakası ile alt tahta kalınlıkları yığın yüksekliğine eklendiğinde, kullanılabilir aralık daralır. Eğer belirtilen çalışma aralığı 2,4 m ila 3,3 m olarak çıkarsa, destek borusu hâlâ uygundur ve 1.700 sayısı savunulabilir. Eğer belirtilen çalışma aralığı 2,9 m ila 3,4 m olarak çıkarsa, bu destek borusu 3,2 m’lik bir alt yüzey yüksekliğinde hiç kullanılamaz ve doğru eylem bir post-shore ya da farklı bir destek borusudur. Miktar hesabı yalnızca bu iki sonuçtan hangisinin geçerli olduğunu söyleyemez; çünkü cevap döşeme geometrisinde değil, destek borusu teknik belirtimindedir.

Bu konfigürasyonda miktar, kabul oranı ve reddetme kriterleri aynı üç yönetici rakamdan türetilir; bu da bir kalıp destek sistemi partisini basit bir sayma problemi değil, bir teknik belirtim problemi haline getirir. Aynı zamanda, yalnızca ulaşım mesafesiyle teklif veren bir tedarikçi ile sınıf, örtüşme ve plaka belirterek teklif veren bir tedarikçi aynı ürünü teklif etmemiştir.

8. Satın alma siparişine ne konulmalı?

Üretim sürecini başarıyla geçen bir destek borusu siparişi için aşağıdaki hususlar açıkça belirtilmelidir ve bunların her biri, tedarikçinin daha sonra sorumlu tutulabileceği ölçülebilir değerlerdir.

Uzatma aralığı, toplam ulaşım mesafesi değil, çalışma aralığı olarak belirtilmelidir; çünkü toplam ulaşım mesafesi, minimum örtüşmenin mevcut olmadığı kısımları da içerir. Minimum örtüşme, en üstteki kullanışlı delikte milimetre cinsinden belirtilmelidir ve taşıma sınıfı, test standardı ile birlikte adlandırılmalıdır; kapasite değeri, sınıfın maksimum değerinde değil, işin gerçekten kullandığı uzatmada istenmelidir. Kilitleme türü, pim ve cıvata, kama ya da yuva olarak belirtilmelidir ve taban plakası, çapı, kalınlığı, sabitleme deliği sayısı ve aralığı ile kayma direnci geometrisi olarak belirtilmelidir. Pim deliği aralığı ve sayısı, mevcut ayar aralığını belirlediği için önemlidir; uzatma bandına göre miktar dağılımı ise, birden fazla alt yüzey yüksekliği olan bir işte partinin genellikle tek bir boyutta olmaması nedeniyle önemlidir. Son olarak gelen malzeme denetim şartı, tam olarak neyin reddedilmesine neden olacağı da dahil olmak üzere açıkça belirtilmelidir.

Bu liste uzundur ve uzun olması, bir destek borusunun parça numarası ile satın alınan bir yapısal bileşen olması nedeniyledir. Satın alma mühendisleri, bir katalog referansı kabul ederek bu listeyi kısaltırsa, satın alma süresini hiç kısaltmamıştır; sadece kararı, tartışılan değil ölçülen bir kabul denetimine taşımıştır. “D15 ayarlanabilir destek borusu” teklif eden iki tedarikçi, yalnızca bir ulaşım mesafesi teklif eder; ve yalnızca bir ulaşım mesafesi, bir ürün değildir.

9. Çelik destek sisteminin doğru cevap olmadığı durumlar.

Çelik destek sistemi, kolayca tanınabilen üç durumda yanlış cevaptır ve bunları tasarım aşamasında erkenden fark etmek, montaj aşamasında keşfetmekten çok daha ucuzdur.

İlk durum, tedarik edilen destek borusunun sertifikalı çalışma aralığının ötesinde bir döşeme altı yüksekliğidir. Bu temelde bir mukavvet sorunu değil bir aralık sorunudur ve daha ağır bir destek borusu satın alarak çözülemez, çünkü daha ağır bir sınıfın da kendi maksimum açma mesafesi vardır. Doğru yanıtlar sökümden sonra yerinde bırakılan bir arka destek, belirgin biçimde daha geniş aralığa sahip teleskopik çelik bir payanda veya özel bir markalı sistemdir. Bu karar teknik olduğu kadar program kararıdır, çünkü herhangi bir şeyin levha altında ne kadar süre kalacağını belirler.

İkinci durum, aynı beton hacminin aynı taban alanında defalarca döküldüğü tekrarlayan yüksek devirli bir operasyondur. Bu tür bir durumda her devrede kurulup sökülen işçilik yoğun bir kalıp destek sisteminin ekonomisi zayıftır ve alüminyum veya tabla kalıbı, daha yüksek bir satın alma fiyatına rağmen toplam monte edilmiş maliyet bakımından rekabetçi hale gelir. Bu karşılaştırma yalnızca satın alma fiyatı üzerinden değil, devre başına monte edilmiş maliyet üzerinden yapılmalıdır ve ayrıca tekrar tekrar kullanılan her sistem için kaçınılmaz olarak gereken taşıma ve depolama lojistiğini de içermelidir.

Üçüncü durum, farklı destek borusu uzunluklarının ve başlık pozisyonlarının sayısının bir ekibin çizimden doğru ayarlayabileceği miktarı aştığı karmaşık bir kalıptır. Bu noktada kalıp destek sistemi özel bir montaj haline gelir ve özel montajlar tam da kalıp destek sistemi başarısızlıklarının yoğunlaştığı noktalardır. Alternatif panel bazlı bir yaklaşımdır ve panel yerleşimi ve malzeme listesi yöntemi bu kararı vermek için doğru yapıyı sağlar.

Üçünün ortak noktası şudur: destek borusundan, onun için tasarlanmamış bir problemi çözmesi istenmektedir. Değişken uzunluklu ve pozitif kilitli bir basınç çubuğudur ve tam olarak bu işte son derece iyidir. Kalıp bağlantı elemanlarının neden başarısız olduğu analizi, bağlantı elemanları kadar destekler için de geçerlidir ve her iki durumda da en sık görülen neden, belirlenmiş kapsamının dışında çalışması istenen bir bileşendir.

Bir destek sistemi spesifikasyonunun sipariş verilmeden önce kontrol edilmesinde fayda vardır ve mühendislik masası, gönderdiğiniz geometriye karşı destek borusu ve kalıp destek sistemi paketlerini inceler. Bu incelemeyi istiyorsanız ya da elinizdeki bir çizime karşı sipariş metninin kontrol edilmesini istiyorsanız, mühendislik ekibine başvurun veya nasıl çalıştığımızı okuyun. Bu makale, bölüm 7'de verilen referans konfigürasyona karşı Qianheng Kalıp Mühendisliği ekibi tarafından gözden geçirilmiştir.

Referanslar ve standartlar.

• EN 13670 — Beton yapıların uygulaması
• ACI 347 — Beton kalıpları için kılavuz
• OSHA 1926.703 — Beton ekipmanları ve kalıpları
• OSHA — beton işlerinde güvenlik ve sağlık konuları
• ISO 2859-1 — Nitelik muayenesi için numune alma yöntemleri
• ISO 9001:2015 — Kalite yönetim sistemleri

Hakkımızda: Bu makale, ayarlanabilir çelik destek bacaklarının performansını etkileyen uzatma, örtüşme ve taban plakalarını ele alır. Üretim süreçlerimiz ISO 9001 sertifikalıdır. iletişim sayfası teknik destek ekibimize doğrudan erişim sağlar ve hakkında sayfası şirket tarihini ve yeteneklerimizi belgeler. Bu makale Qianheng Formwork Mühendislik ekibi tarafından incelenmiştir.